Վերջին քաղվածքները «Ոսկե Ճյուղից»

Ֆրեզեր
«Ոսկե Ճյուղը»

Օսիրիսի խորհրդավորությունը ըմբռնելու բանալին, ըստ իս, հնձվորների մելամաղձիկ լացն էր, որը մինչև հռոմեացիների կողմից Եգիպտոսը նվաճելը, տարի առ տարի արձագանքվում էր նրա հարազատ դաշտերում և գուժում հացի աստծու՝ Օսիրիսի բիրտ նախատիպի մահը։ Նման ողբեր հնչում էին Արևմտյան Ասիայի հնձի դաշտերում։ Նախնադարյան հեղինակների աշխատություններում դրանք հանդես են գալիս երգասացություններ անունով, բայց դատելով Լին և Մաներոս անունների կազմությունից, դրանք բաղկացած էին լոկ մի քանի բառերից, որոնք արտասանվում էին նույն միալար ձայնով, և դրա համար էլ լսելի էին զգալի հեռավորության վրա։ Միաժամանակ մի քանի ուժեղ ձայներով արտասանվող հնչուն ու ծորուն այս կանչերը պետք է որ ցնցող տպավորություն գործեին, և, անշուշտ, չէին կարող չգրավել ճամփորդի ուշադրությունը, որի ականջին էին հասնում դրանք։Read More »

Advertisements

քաղվածք․ Ոսկե ճյուղը

Ֆրեզեր
«Ոսկե Ճյուղը»

Աստվածային տիրակալին մահվան մատնելը

Եթե աստվածամարդու կյանքից է կախված բնության երևույթների ընթացքը, ապա ինչ աղետներ ասես, որ չեն բերի նրա զառամելը, առավել ևս՝ մահը։ Գոյություն ունի այդ վտանգը կանխելու միայն մի միջոց։ Ուժերի անկման առաջին իսկ նշանները երևալուն պես աստվածամարդուն պետք է սպանել և նրա հոգին տեղափոխել ուժեղ փոխարինողի մեջ։ Նման վարվելակերպի առավելությունները նախնադարյան մարդուն թվում են ակնհայտ։ Եթե աստվածամարդը բնական մահով է մեռնում, վայրենու կարծիքով, դա նշանակում է, թե՝ կամ նրա հոգին հոժարակամ հեռացել է մարմնից և հրաժարվում է վերադառնալ, կամ ավելի պարզ՝ դա հանել է չարքը կամ կախարդը, որը նրան խանգարում է վերադառնալ։ Երկու դեպքում էլ հավտացյալների համար աստվածամարդու հոգին կորսվում է, ինչը սպառնալիքի տակ է դնում նրանց բարեբախտությունն ու բուն գոյությունը։

Read More »

քաղվածք. Ոսկե ճյուղը

Ֆրեզեր
«Ոսկե Ճյուղը»

Որսորդների ու ձկնորսների վրա դրվող մոգարգելքներ

Բերինգի նեղուցի էսկիմոների մոտ որսերդը պետք է զգուշորեն վարվի իր սպանած կենդանիների մսեղիքի հետ, որպեսզի պատահմամբ չվիրավորի նրանց ստվերներին և իր ու ժողովրդի գլխին ամեն տեսակի փորձանքներ և նույնիսկ, կործանում ճբերի։ Այդ պատճառով էլ, այն ունալիտ որսորդը, որը մասնակցել էր ծովախոզի վրա որսատեգ նետելուն կամ պարզապես օգնել էր կետը ցանցից դուրս բերելուն, դրանից հետո չորս օր իրավունք չուներ որևէ այլ գործով զբաղվել։ Կարծում էին, թե այդ ժամանակամիջոցում կետի հոգին կամ ստվերը շարունակում է մնալ նրա մարմնում։ Այդ նույն շրջանում մոտակայքում անտեսալիորեն ճախրող կետի ստվերը չվիրավորելու համար ոչ ոքի թույլ չէր տրվում սուր կամ սրածայր առարկաներ օգտագործել։ Որպեսզի հոգին չփախցնեն և չվիրավորեն, արգելվում էր նաև ուժեղ աղմուկ բարձրացնել։ Այն մարդուն, որը կետի մարմինը կտոր-կտոր կանի երկաթյա կացնով, մահ է սպասում։ Ուստի էսկիմոսների գյուղում կետի հաջող որսից հետո չորս օր արգելվում էր երկաթյա որևէ գործիք օգտագործել։

Read More »

նախանցած ամառ մաս 2

Նախանցած ամառ հա Դլիջան էինք, ոնց որ ասեց Զառան մի անգամ։ Ես էլ մի շաբաթով գնացել էի մոտը ու մեզ տվել էինք սարերին ։Դ Ինչ փախած եկեղեցի կար անտառում՝ սարերի մեջ գնացինք, տեսանք։

r001-007

Էս Մաթոսավանեք գնալու ճամփին, դեռ անտառ չմտած, մի հատ տատի տեսանք, որ ըտեղի ինչ-որ պանսիոնատի, թե ինչի պահակի կնիկն էր։ Տենց մի քիչ խոսացինք ու մեկ էլ էս տատին ասում ա. բա պանիր կուզե՞ք, երեխեք ջան, ընտիր պանիր ունեմ, առեք։ Մենք էլ ի՞նչ էինք անելու էդ պանիրը։ Գնում էինք եկեղեցիները տենայինք։ Ասում ենք. չէ, տատի ջան, մերսի, դու մեզ ճամփան ասա, ոնց եկեղեցի հասնենք։ Էս տատին էլ, երևի, մտքում ասեց. այ որ չեք առնում պանիրը, ու բարձրաձայն ավելացրեց. այ էս ճամփով գնացեք, երեխեք ջան։

Ու հիմա նենց մի դիք ա, որ բարձրանում ենք էդ անտառի մեջով, նենց մի դիք։ Էդ քանի օրն էլ բոլ-բոլ անձրև էր եկել ու սաղ ցեխ, սղլիկ ու թաց։ Ոտից գլուխ ցեխ եղած վերջը մի կերպ հասանք էդ Մաթոսավանքը։ Սենց հոգնած-մեռած նստել ենք խաչքարի մոտ, մեկ էլ ինչ տենանք։ Մեր եկածի լրիվ հակառակ կոմից երեք հոգի սենց տարիքով մեծ տուրիստ են գալիս գիդի հետ։ Ու սենց հանգի՜ստ քայլելով, երջանի՜կ։ Մենք էլ սենց նայում ու մտածում ենք. տնաշեն, էս ո՞նց են սենց բոդրինկի-բոդրինկի էսքան հելել։ Դու մի ասա, հետո իջնելուց իմացանք, էդ կողմից նորմալ սարքած, լայն ճանապարհ կար ։Դ

Մի խոսքով, եթե ձեզ էլ մի օր տենց տատի հանդիպի՝ պանիրն անպայման առեք ։Դ

r001-006

Էս մի նկարում Զառան կա, չնայած չի երևում ։Դ

r001-004

r001-003

r001-002

Էս էլ Ջուխտավանքի նկարները։

r001-019

r001-016

r001-013

r001-012

Ստեղ էս մողեսներին էի նկարում։

r001-011

r001-010

_001-017

_001-014

r001-018

r001-009

 

Ու հլը սրանց մռութնե՜րը…

r001-020

“Море, море” Айрис Мердок

Театр пытается утвердить ту глубокую истину, что мы — существа протяженные, но существуем только в настоящем. Настоящее это условно, поскольку лишено свободной ауры личного восприятия и таит в себе собственные границы и выводы. Так, например, жизнь смешна, порой ужасна, но не трагична: трагедия — это уже хитроумное измышление театра.Read More »