Джеймс Холлис. Под тенью Сатурна

В связи с тем, что переходные ритуалы практически исчезли из нашей культуры, современному мужчине приходится самостоятельно доходить до понимания важности такого рода событий. Ибо то, чего теперь нам не дает наша культура, мы вынуждены искать для себя сами.

*

Кто наши боги?

*

… ибо ни одго общество не может процветать, если в нем нет зрелых мужчин.

*

Роберт Блай утверждает, что с тех пор, как произошла индустриальная революция, отношениям между отцом и сыном нанесен самый большой ущерб.

Таким образом, мы пришли к седьмой великой тайне терзающей мужскую душу: каждый мужчина испытывает глубокую тоску по своему отцу и по старейшинам в своем сообществе.

Когда отцы и деды перестали вместе работать на полях и понемногу занялись торговлей, их семьи покинули свою землю и направились в города, где была работа. Когда отец покидал свой дом и отправлялся на фабрику или в тарговую фирму, сын оставался дома. Ушла в прошлое тяжелая совместная работа; профессиональные секреты и навыки перестали передаваться из поколения в поколение, прервалась связь между мальчиком и отцом. Отец приходил домой, устав от тяжелой работы на сборочном конвейере или нудной бумажной рутины в учреждении. Наверное, по пути домой он терял последние силы.

*

Ницше как-то заметил, что основной целью брака является беседа. Цель отношений, основанных на взаимном согласии, примером которых являются супружеские, – не заботиться друг о друге (ибо это приведет к активизации детско-родительских комплексов), а способствовать личностному развитию супруга развиваться вместе с ним.

*

Как гласит старая китайская пословица, “тот, кто говорит истину, будет услышан за тысячу миль”.

*

Юнг однажды заметил, что мы не решаем свои проблемы, а перерастаем их.

Ռոստամ և Սոհրաբ

Հիշի՜ր դու այս. ամեն անգամ յերբ ծարավես դու արյան

Յեվ նրանով ուզես մարել դաշույնիդ փայլը վառման ֊

Կգա մի որ՝ կըծարավի բաղդը հենց քո՜ արյունին

Կվերածի քո ամեն մազն առանձին մի դաշույնի…

Ирвин Ялом. “Вглядываясь в солнце. Жизнь без страха смерти”

Так сделал и Грек Зорба, сказав: “Не оставляй смерти ничего, кроме сожженного замка”.

*

Монтель говорил, что окна кабинета писателя должны выходить на кладбище – это делает мысли отчетливее.

*

По мнению Отто Ранка, человек стремится стать индивидуальностю, двигаться вперед, развивать свой потенциал. Но это не дается даром! Выделяясь из природы, развиваясь, двигаясь вперед, личность неминуемо сталкивается со “страхом жизни”. “Страх жизни” – это пугающее одиночество, ощущение незащищенности, утрата связи с целостносью всего сущего. Но что мы делаем, когда страх жизни становится невыносимым? Мы начинаем двигаться в другом направлении: отступаем, отрекаемся от индивидуации, находим комфорт в слиянии, растворяясь в другом и отдавая ему себя. Однако, несмотря на обретаемое утешение и комфорт, такое состояние нестабильно: в конечном счете личность начинает бояться стагнаци и потери индивидуальности. Таким образом, слияние пробуждает “страх смерти”. Между этими двумя полюсами страха – индивидуацией и слиянием – люди мечутся всю свою жизнь.

*

Внутреннее спокойствие рождается из знания, что нас беспокоят не сами вещи, но лищь наше восприятие их.

*

Разрешите мне обратиться к вам словами Ницше: “Чтобы обрести мудрость, вы должны научиться слушать лай диких собак, что доносится из вашего подвала”.

*

“Я человек, и ничего человеческое мне не чуждо”.

Զասպայի գրաֆիտիները

Եթե մի օր հայտնվեք Լեհաստանում, անպայման գնացեք Գդանսկ քաղաքը։ Ու եթե հասնեք Գդանսկ, անպայման գնացեք Զասպա թաղամասը։ Էդ թաղամասում լիքը թույն գրաֆիտիներ, ավելի շուտ մյուրալներ կան։ Ինքը փաստացի բաց թանգարան ա բնակելի թաղամասում։

Տուռի ժամանակ մեզ պատմեցին, որ տենց մի մարդ կար, որ գնացել էր Բրազիլիա, էնտեղի գրաֆիծիներով ոգեշնչվել էր ու եկել էր Լեհաստանում էլ էր ուզել տենց մի բան անել։ Ու սկսել էր աշխարհի տարբեր մասերից նկարիչներ հրավիրել, որ սենց թույն բաներ նկարեին էս թաղամասի շենքերի պատերին։

Ու թաղամասը շատ թույն տեղ ա։ Լուռ, սենց այգիներով ու սփռված։ Ինձ պատմում էր գիդերից մեկը, որ էդ թաղամասում տուն էլ առնել չի լինում։ Ասում ա ոչ մեկ չի վաճառում, իսկ եթե ինչ֊որ մեկը մեռնում ա, բարեկամներն են գալիս ու բնակվում տանը։

Էս մյուրալը գիշերը լույս էր տալիս, երբ նոր էր նկարված։ Էս կենդանիների իմաստը չեմ հիշում։

Էս ծառերով մյուրալը շատ թույն էր։ Ասեցին նկարիչը հատուկ ա էս տեղն ընտրել, որ մյուրալը էլ սենց ծածկված լինի ծառերով։ Կարծեմ՝ հոգեկան ծանր ապրումների մասին ա նկարել։

Օօօ, էս մեկը շատ թույն էր։ Ուրեմն, նկարը ցույց ա տալիս տոտեմի տեսքով տիեզերական նավ, որը հեռանում ա մոլորակի վրայից, որովհետև ստեղ սաղ վերացել ա մարդկանց թեթև ձեռով։ Ու տակի գրառումն էլ ասում ա. “Ապագան այստեղ էր”։ Տպավորիչ էր։

Իրանց ընդդիմադիներից մեկը՝ Լեչ Վալեսան (Lech Wałęsa), ով էս թաղամասում ապրել ա իր ընտանիքի հետ։

Էս էլ ծխած մյուրալ ։))

Բայց ամենաբոցը էս մեկն էր։ Հեղինակը ցիտել ա Witkacy֊ի գործից մի հատված ու գրել ա դա բինառ կոդով։ Թույն ա, չէ՞։

Տեքստն էլ սա ա. “Art is a world apart, the ultimate reflection of the unity of existence”.

Մենք մենակ էսքանը հասցրեցինք տեսնել, բայց մյուրալները ավելի շատ էին։ Ի դեպ, իրանք կայք ունեն, որտեղ քարտեզ կա ու ամեն մյուրալի մասին տեղեկություն։

Էս էլ հղումը. http://muralegdanskzaspa.pl/en/

Վերջին քաղվածքները «Ոսկե Ճյուղից»

Ֆրեզեր
«Ոսկե Ճյուղը»

Օսիրիսի խորհրդավորությունը ըմբռնելու բանալին, ըստ իս, հնձվորների մելամաղձիկ լացն էր, որը մինչև հռոմեացիների կողմից Եգիպտոսը նվաճելը, տարի առ տարի արձագանքվում էր նրա հարազատ դաշտերում և գուժում հացի աստծու՝ Օսիրիսի բիրտ նախատիպի մահը։ Նման ողբեր հնչում էին Արևմտյան Ասիայի հնձի դաշտերում։ Նախնադարյան հեղինակների աշխատություններում դրանք հանդես են գալիս երգասացություններ անունով, բայց դատելով Լին և Մաներոս անունների կազմությունից, դրանք բաղկացած էին լոկ մի քանի բառերից, որոնք արտասանվում էին նույն միալար ձայնով, և դրա համար էլ լսելի էին զգալի հեռավորության վրա։ Միաժամանակ մի քանի ուժեղ ձայներով արտասանվող հնչուն ու ծորուն այս կանչերը պետք է որ ցնցող տպավորություն գործեին, և, անշուշտ, չէին կարող չգրավել ճամփորդի ուշադրությունը, որի ականջին էին հասնում դրանք։Read More »

քաղվածք․ Ոսկե ճյուղը

Ֆրեզեր
«Ոսկե Ճյուղը»

Աստվածային տիրակալին մահվան մատնելը

Եթե աստվածամարդու կյանքից է կախված բնության երևույթների ընթացքը, ապա ինչ աղետներ ասես, որ չեն բերի նրա զառամելը, առավել ևս՝ մահը։ Գոյություն ունի այդ վտանգը կանխելու միայն մի միջոց։ Ուժերի անկման առաջին իսկ նշանները երևալուն պես աստվածամարդուն պետք է սպանել և նրա հոգին տեղափոխել ուժեղ փոխարինողի մեջ։ Նման վարվելակերպի առավելությունները նախնադարյան մարդուն թվում են ակնհայտ։ Եթե աստվածամարդը բնական մահով է մեռնում, վայրենու կարծիքով, դա նշանակում է, թե՝ կամ նրա հոգին հոժարակամ հեռացել է մարմնից և հրաժարվում է վերադառնալ, կամ ավելի պարզ՝ դա հանել է չարքը կամ կախարդը, որը նրան խանգարում է վերադառնալ։ Երկու դեպքում էլ հավտացյալների համար աստվածամարդու հոգին կորսվում է, ինչը սպառնալիքի տակ է դնում նրանց բարեբախտությունն ու բուն գոյությունը։

Read More »

քաղվածք. Ոսկե ճյուղը

Ֆրեզեր
«Ոսկե Ճյուղը»

Որսորդների ու ձկնորսների վրա դրվող մոգարգելքներ

Բերինգի նեղուցի էսկիմոների մոտ որսերդը պետք է զգուշորեն վարվի իր սպանած կենդանիների մսեղիքի հետ, որպեսզի պատահմամբ չվիրավորի նրանց ստվերներին և իր ու ժողովրդի գլխին ամեն տեսակի փորձանքներ և նույնիսկ, կործանում ճբերի։ Այդ պատճառով էլ, այն ունալիտ որսորդը, որը մասնակցել էր ծովախոզի վրա որսատեգ նետելուն կամ պարզապես օգնել էր կետը ցանցից դուրս բերելուն, դրանից հետո չորս օր իրավունք չուներ որևէ այլ գործով զբաղվել։ Կարծում էին, թե այդ ժամանակամիջոցում կետի հոգին կամ ստվերը շարունակում է մնալ նրա մարմնում։ Այդ նույն շրջանում մոտակայքում անտեսալիորեն ճախրող կետի ստվերը չվիրավորելու համար ոչ ոքի թույլ չէր տրվում սուր կամ սրածայր առարկաներ օգտագործել։ Որպեսզի հոգին չփախցնեն և չվիրավորեն, արգելվում էր նաև ուժեղ աղմուկ բարձրացնել։ Այն մարդուն, որը կետի մարմինը կտոր-կտոր կանի երկաթյա կացնով, մահ է սպասում։ Ուստի էսկիմոսների գյուղում կետի հաջող որսից հետո չորս օր արգելվում էր երկաթյա որևէ գործիք օգտագործել։

Read More »

նախանցած ամառ մաս 2

Նախանցած ամառ հա Դլիջան էինք, ոնց որ ասեց Զառան մի անգամ։ Ես էլ մի շաբաթով գնացել էի մոտը ու մեզ տվել էինք սարերին ։Դ Ինչ փախած եկեղեցի կար անտառում՝ սարերի մեջ գնացինք, տեսանք։

r001-007

Էս Մաթոսավանեք գնալու ճամփին, դեռ անտառ չմտած, մի հատ տատի տեսանք, որ ըտեղի ինչ-որ պանսիոնատի, թե ինչի պահակի կնիկն էր։ Տենց մի քիչ խոսացինք ու մեկ էլ էս տատին ասում ա. բա պանիր կուզե՞ք, երեխեք ջան, ընտիր պանիր ունեմ, առեք։ Մենք էլ ի՞նչ էինք անելու էդ պանիրը։ Գնում էինք եկեղեցիները տենայինք։ Ասում ենք. չէ, տատի ջան, մերսի, դու մեզ ճամփան ասա, ոնց եկեղեցի հասնենք։ Էս տատին էլ, երևի, մտքում ասեց. այ որ չեք առնում պանիրը, ու բարձրաձայն ավելացրեց. այ էս ճամփով գնացեք, երեխեք ջան։

Ու հիմա նենց մի դիք ա, որ բարձրանում ենք էդ անտառի մեջով, նենց մի դիք։ Էդ քանի օրն էլ բոլ-բոլ անձրև էր եկել ու սաղ ցեխ, սղլիկ ու թաց։ Ոտից գլուխ ցեխ եղած վերջը մի կերպ հասանք էդ Մաթոսավանքը։ Սենց հոգնած-մեռած նստել ենք խաչքարի մոտ, մեկ էլ ինչ տենանք։ Մեր եկածի լրիվ հակառակ կոմից երեք հոգի սենց տարիքով մեծ տուրիստ են գալիս գիդի հետ։ Ու սենց հանգի՜ստ քայլելով, երջանի՜կ։ Մենք էլ սենց նայում ու մտածում ենք. տնաշեն, էս ո՞նց են սենց բոդրինկի-բոդրինկի էսքան հելել։ Դու մի ասա, հետո իջնելուց իմացանք, էդ կողմից նորմալ սարքած, լայն ճանապարհ կար ։Դ

Մի խոսքով, եթե ձեզ էլ մի օր տենց տատի հանդիպի՝ պանիրն անպայման առեք ։Դ

r001-006

Էս մի նկարում Զառան կա, չնայած չի երևում ։Դ

r001-004

r001-003

r001-002

Էս էլ Ջուխտավանքի նկարները։

r001-019

r001-016

r001-013

r001-012

Ստեղ էս մողեսներին էի նկարում։

r001-011

r001-010

_001-017

_001-014

r001-018

r001-009

 

Ու հլը սրանց մռութնե՜րը…

r001-020